Woorden in je hart
Het zal je maar gebeuren.
Een engel staat plotseling binnen.
Bang dat hij je af komt keuren,
vertelt hij rustig wat er gaat beginnen.
“De Heer is met u. U bent gezegend onder de vrouwen.
Op uw kind, Gods Zoon, zullen volkeren vertrouwen.“
Het zal je maar gebeuren.
Je tante verwacht ook eindelijk een kind.
In plaats van jaloezie of te zeuren,
heeft ze jouw zoon al voor je komst bemind.
“Waaraan heb ik te danken dat jij, de moeder van mijn Heer, hier bent?
Mijn zoon zal jouw zoon dienen als een ned’rig instrument.”
Het zal je maar gebeuren.
Jij bent zwanger, maar je verloofde is nog maagd.
Hij blijft je trouw, zonder te treuren,
omdat hij kreeg wat hij had gevraagd.
“Ik ga niet weg, want een engel van God is ook bij mij geweest.
Hij vertrouwt mij jullie toe, jou en het kind van Zijn Heilige Geest.”
Het zal je maar gebeuren.
Herders komen als eerste op bezoek.
Zonder aankondiging, met vieze geuren,
aanbidden jouw kleine, gewikkeld in een doek.
“Wij zijn verheugd, over wat wij in het veld hebben mogen horen.
In deze stal, in Davids stad, is onze Zaligmaker geboren.”
Het zal je maar gebeuren.
Wijzen van ver komen voor een koning.
Omdat ze de hemel zagen verkleuren,
brengen ze een schatkist naar jouw woning.
“Dit is de pasgeboren koning, aangekondigd door een profeet.
Wij komen Hem aanbidden, vertel ons hoe hij heet.”
Het zal je maar gebeuren.
Een bejaarde man wacht zijn hele leven.
Hij verlangde jouw zoon eenmaal op te beuren,
zodat hij zich in rust aan het graf kan geven.
“Nu mijn ogen Uw zaligheid hebben gezien, kan ik sterven.
Iedereen moet Hem zien, om het leven te beërven.”
Het zal je maar gebeuren.
De wereld klopt bij jou zoon aan met zijn smart.
Later zouden ze Hem besmeuren,
maar gelukkig bewaarde Maria de woorden in haar hart.
Dat kan ook jou gebeuren.
Die woorden zijn niet verloren gegaan.
Wees niet bang, open je deuren,
want nu klopt hij bij jouw hart aan.
Reageer op: Woorden in je hart
Hij niet
Veel mannen wachten buiten als hun vrouw binnen winkelt. Kijk op een willekeurige zaterdag om je heen. Je ziet ze overal. Vorige week deed ik dat. Om me heen kijken. Liep zelfs een extra rondje door de stad. Ging er rustig bij zitten. Kocht een broodje. Stond weer op. Ging ook eens voor een winkel staan. Leefde me in. Even was ik een van hen.
Toen zag ik iets nieuws. Het was me nooit eerder opgevallen. Ik zag dat winkelwachters voor elkaar een act opvoeren, maar in werkelijkheid een schouwspel zijn voor iedereen op straat.
De een staat met een te grote tas. Felgekleurd. De ander met een te kleine. Zo’n chice. Van hen? Wel nee. Iedereen weet beter. Toch verstoppen ze het plastic. Zichtbaar achter of tussen de benen. Aan de overkant gluurt een vijftiger door de etalage naar binnen. Ongeduldig? Wel nee. Iedereen weet beter. Bang voor zijn buurman die als een bewaker over de massa tuurt. Geen denken aan dat ze van elkaar zien dat ze elkaar zien. Iets verderop staat een chagrijn met z’n mobiel in beide handen. Hij heeft wel wat beters te doen dan winkelen op zaterdag. Oh ja? Wel nee. Iedereen weet beter. Hij niet.
Reageer op: Hij niet
Al
Al komt mijn dag nooit zoals hij gaat.
Zit er geen kleur in het rode draad.
Al zie ik morgen niets anders dan regen.
Overstromen zorgen telkens de zegen.
Al wordt mijn slaap mij ontnomen.
Beginnen dagen zonder dromen.
Al maak ik geen verwachting waar.
Staat altijd iemand anders daar.
Al past mijn tong bij elk gesprek.
Verwijdert mij wat ik betrek.
Al geef ik niet om wat ik krijg.
Is het mijn wil waar ik naar neig.
Al komt van mij geen enkel kind.
Valt alles weg wat mij verbind.
Al versterkt de pijn die mij heeft.
Ben ik gezien als hij het begeeft.
Al sterft de hoop voor mijn geloof.
Is men zelfs voor liefde doof.
Al verlang ik niet meer naar de lucht.
Kruip ik naar mijn laatste zucht.
Al wat er hier ook mag gebeuren.
God is het die mijn lijnen tekent.
Die zal Hij boven pas gaan kleuren.
Wees daar maar op berekend.
Reageer op: Al
Beste moeder van de sprookjesprinses,
Vanmiddag zat ik met uw dochter in de tram. Zij naast een donkerblonde vriendin. Ik met de rest van de passagiers op andere bankjes. Is ze twintig? Ik dacht enige volwassenheid te bespeuren, in het onderwerp van hun gesprek: trouwen. Dan mag het volume inderdaad best op tien. Steken we allemaal wat van op.
Waarom ik u schrijf? Ik wil u graag bemoedigen. Net als u, vermoedelijk, maak ik me zorgen. Om haar. Maar volgens mij hoeft een lang leven in haar geval uw geluk niet per se te verminderen.
We waren amper bij de eerste halte of uw dochter vestigde de aandacht op zich. Haar conclusie “trouwen is tering ouderwets” was genoeg. Ik maar denken dat elke vrouw wegsmolt bij het sprookje van William & Kate. Niet dus. Of wel? Nog voor ik haar visie kon verwerken, deed ze een merkwaardige aanvulling. Trouwens is natuurlijk “f*cking briljant” als je vriendje met een parachute van de Dom springt, zo naar de middenstip van de Galgenwaard zweeft en daar het FC Utrecht-shirt over z’n hoofd trekt om de zwarte letters van z’n witte lijf te laten spatten: “trouw me, teringslet”. Het tweede scenario dat direct volgde kwam iets meer bij de realiteit en hielp me meteen het eerste te plaatsen. “Of als hij me vraagt op het strand van Renesse natuurlijk!”
Even was ik bang (waarom eigenlijk?) dat ze de verandering van m’n mimiek zou opmerken. Nee hoor. Ze ging onverstoorbaar door. “Ik wil helemaal niet trouwen. Kinderen zijn hinderen. Ik neem er maar één.” “Je neemt geen kinderen” floepte er spontaan uit bij haar vriendin. Ze schrok er zelf van. Ik zag het. Ze had gesproken. Tegen zelfs. Uw dochter knikte pedant, keek weg en mompelde wat tegen haar mobiel. Even van haar stuk gebracht. Tot ze zich herpakte. “Ik trouw pas als ik veertig ben. En ik neem één kind.”
Toe maar. Ze neemt er één. Meer krijgt ze er waarschijnlijk ook niet. Zolang ze kinderen koppelt aan trouwen. Daar is dan helemaal geen tijd meer voor. Vrouwen van 41 hebben namelijk 50% kans op een vruchtbaarheidsprobleem.
Zo ziet u. Haar sprookje kent een goed einde. U hoeft slechts één kleinkind op te voeden.
Groet, Willem
Reageer op: Beste moeder van de sprookjesprinses,
Kijk mee met God
Hij zag dat het goed was. Waarom? Dat snap je pas als je met Hem meekijkt. Van boven dus. The Glue Society geeft met ‘God’s Eye View’ dat kijkje in de hemel, uit de hemel. Kijk maar mee. Inderdaad een goed uitzicht!
Reageer op: Kijk mee met God
Wie z’n verstand gebruikt, blijft mens.
Ik ben een beest. Volgens Wrangler. Ik moet niet denken. Anders beklim ik geen bergen. Ren ik niet. Spring ik niet. Blijf ik liggen. Zal de held in me nooit ontwaken. Want als ik denk, doe ik niet. Zegt Wrangler.
Toch denk ik. Dus besta ik. Volgens Descartes. De man die aan alles twijfelde. Zelfs aan zijn eigen lichaam. De held. Slechts één ding wist hij zeker. Hij kon denken.
Ik dus ook. Aan mezelf. Jou. God. De aarde. Daarom doe ik. Beklim ik. Ren ik. Spring ik. Slaap ik. En wie weet word ik zo ooit wakker als held. Waarom zou ik dan juist daarmee stoppen? Mijn enige houvast.
Wie z’n verstand gebruikt, blijft mens. Wie het verliest, wordt – inderdaad – vanzelf beest.