Verliezen is beter dan vlaggetjes

Verliezen is beter dan vlaggetjesVerliezen kan. Het overkomt de beste. Omdat je tegenstander beter was. Je alles op alles zette. Risico nam. Een blessure opspeelde. Je vermoeid was na een lang toernooi. Of in het slechtste geval; je pech had. Het kan. Dat is topsport, zeggen ze dan.

Verliezen op vlaggetjes kan ook. Zo blijkt deze dagen. Wat betekent dat de judojury je met een vlaggetje uit het toernooi wuift. Omdat je tegenstander niet goed was. En jij nog minder. Omdat je tegenstander niets kon uitrichten. En jij nog minder. Geen prestatie van jou op de mat, maar een mening van de jury aan de kant.

Je wint niet. Je verliest niet. Sterker nog, je hebt niet eens gespeeld. Want je deed niets. In ieder geval minder dan je tegenstander. Je was passief. Reactief. Laat staan creatief. Hoe sneu is dat. Dus mag je terecht naar huis. Je kunt nog beter als Hammadou Djibo Issaka in een skiff roeien, dan een vlaggetje tegen je gehesen zien worden. Beter strijdend ten onder dan lijdend.

De olympische gedachte is mooi. Geen sportevenement waar winnen en verliezen zo dicht bij elkaar komen. Verliezen is nergens zo erg en toch is het ok. Je was er en deed mee. Dus tel je mee. Wie vlaggetjes krijgt niet. Je was er, maar deed niet eens mee.

Deel met:

1 reactie

  1. Voor mij was deze methode van spelbeslissing niet bekend. Totdat ik dit verleden week voor de eerste keer te zien kreeg. Verliezen op te weinig creativiteit. Doe mij dan maar, na 120 min. spelen, een penalty beslissing. Dan is er toch nog een ECHTE winnaar aan te wijzen.

Reageer: