Kijk mee met God
Hij zag dat het goed was. Waarom? Dat snap je pas als je met Hem meekijkt. Van boven dus. The Glue Society geeft met ‘God’s Eye View’ dat kijkje in de hemel, uit de hemel. Kijk maar mee. Inderdaad een goed uitzicht!
Reageer op: Kijk mee met God
Wie z’n verstand gebruikt, blijft mens.
Ik ben een beest. Volgens Wrangler. Ik moet niet denken. Anders beklim ik geen bergen. Ren ik niet. Spring ik niet. Blijf ik liggen. Zal de held in me nooit ontwaken. Want als ik denk, doe ik niet. Zegt Wrangler.
Toch denk ik. Dus besta ik. Volgens Descartes. De man die aan alles twijfelde. Zelfs aan zijn eigen lichaam. De held. Slechts één ding wist hij zeker. Hij kon denken.
Ik dus ook. Aan mezelf. Jou. God. De aarde. Daarom doe ik. Beklim ik. Ren ik. Spring ik. Slaap ik. En wie weet word ik zo ooit wakker als held. Waarom zou ik dan juist daarmee stoppen? Mijn enige houvast.
Wie z’n verstand gebruikt, blijft mens. Wie het verliest, wordt – inderdaad – vanzelf beest.
Reageer op: Wie z’n verstand gebruikt, blijft mens.
De 10-koppige draak van de protestantse kerk.
Een collega attendeerde me erop dat het “nogal makkelijk is” de katholieke kerk kritisch onder de loop te nemen zonder in mijn protestantse spiegel te kijken. Terecht, concludeer ik nu, want die blijkt evenmin zuiver. Bas, let op, hier deel twee.
Het grote plaatje
Google geeft je antwoorden op concrete vragen. Dat wist ik, maar voor het eerst ontdekte ik dat als je tussen de resultaten door leest, je ook vrij snel het grote plaatje vindt. Ik zocht op misbruik in de protestantse kerk en vond de helft van het aantal pagina’s in vergelijking met de katholieke variant. Een stuk minder misbruik dus. Mooi, dacht ik even.
Tot ik me realiseerde wat ik wél vond: stichtingen. Veel stichtingen. Die menen te waken over de reinheid van de kerkkudde. Verzin een denominatie of ze hebben er een: Christelijk Gereformeerde Kerk, Evangelische gemeenten, Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt, Nederlands Gereformeerde Kerk, Pinkstergemeenten en de Protestantse Kerk in Nederland.
Naarmate de lijst langer werd, begon ik me wat ongemakkelijk te voelen. Waar erg weinig te vinden is over misbruik op z’n protestants, is er net iets te veel te lezen over stichtingen die daar toch druk mee zijn. En druk zijn ze. Met pastorale hoogstandjes. Alles om er voor de slachtoffers te zijn. Als die er zijn.
De draak
Verdacht, maar op het eerste oog zo gek dus nog niet. Op één dingetje na. Het kleine beetje desem dat het complete werk verzuurt. Ja, je kunt anoniem je verhaal kwijt, maar wee je gebeente als je het vervolgens afkondigt in de kerk. Er zal een 10-koppige procedurele draak ontwaken! En zelfs als je die verslaat “is er voor de gemeente nog een lange weg te gaan” (lid 10).
Een betere bescherming kun je kerkvaders niet bieden. Terwijl slachtoffers het gevecht moeten aangaan. De conclusies van Dr. A. H. Veerman, zelf dominee in ’t Harde, in een onderzoek dat hij in 2005 deed, verbazen me daarom niets. “We kunnen echt niet zeggen dat seksueel misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk meer voorkomt dan in protestantse kerken. Wel is het zo dat het misbruik dat nu openbaar komt in de Rooms-Katholieke Kerk vaker op kinderen en jongeren betrekking heeft. In de protestantse kerken gaat het vaker om een predikant die seksueel overschrijdend gedrag vertoont ten opzichte van een volwassene.”
Hier voegt hij nog aan toe dat misbruik in de kerk niet minder voorkomt dan erbuiten, “ook niet méér overigens.” Tjonge, ik zou God er bijna dankbaar voor zijn…
Reageer op: De 10-koppige draak van de protestantse kerk.
FBTO
Opdrachtgever: FBTO
Bureau: .bone
Media: online
Bijdrage WB: concept, copy, actie Spotify
Reageer op: FBTO
Laat de kinderen tot Me komen.
Ik heb me vaak afgevraagd waarom zoveel priesters pedo zijn. Dat kan geen toeval zijn. Trekken ze elkaar aan? Word je ‘het’ vanzelf als je te lang misdienaartjes opleidt? Ik vond het maar lastig. Het valt ook niet mee je vinger op de zere plek te leggen zolang ze elkaar de handen boven het hoofd houden.
Tot ik vandaag Marcus 10: 13-16 las. Alles viel meteen op z’n plek. Lees met me mee: “De mensen probeerden kinderen bij Hem (Jezus) te brengen om ze door Hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen. Toen Jezus dat zag, wond Hij zich erover op en zei tegen Hen: ‘Laat de kinderen bij Me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind openstaat voor het koninkrijk van God, zal er zeker niet binnengaan.’ Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.”
Natuurlijk, dat is het! De Roomse kerk heeft de neiging geloofszaken nogal aards te bekijken. Tijdens de hosti verandert het brood in Jezus’ lichaam, maar dan écht. Om iets aan Hem te vragen, moet je nog steeds eerst bij z’n moeder aankloppen. Ben je daar succesvol in? Het Vaticaan zal je op de eeuwige gastenlijst zetten.
Daarom is het ook niet vreemd dat katholieke zielzorgers de mist in gaan met Jezus die de kinderen roept. Priesters ontdekken helemaal niet tijdens hun priesterschap dat ze pedo zijn. Nee. Ze zijn ‘het’ al en ontdekken in Marcus 10 dat het priesterschap daar uitstekend bij past. Een gelukkig huwelijk zit er voor hen toch niet in. Dus is het celibaat baat. In de Roomse kerk kom je namelijk niet bij God zonder priester. En omdat gelovige ouders nooit zullen stoppen hun kinderen bij Hem brengen, krijgen ze de kinderen in hun schoot geworpen. Wie grijpt zo’n kans niet met beide handen aan?
Reageer op: Laat de kinderen tot Me komen.
De ramp om Egyptenaar te zijn.
Wie ergens lijn in ontdekt, kan profetische voorspellingen doen. Het helpt je de wereld te waarschuwen voor een dodelijke afloop, zoals in Egypte. Mubarak doet me namelijk denken aan een andere grote in de geschiedenis van deze piramidestaat. De farao waar Mozes het met Gods staf tegen opnam.
Ik voorspel je dit. De protesten houden aan. Als antwoord trekt Mubarak de touwtjes van zijn wil nog wat strakker. De onderdrukten zuchten, maar strijden door. Intussen belt Obama tien keer naar Caïro. Mubarak geeft geen krimp. Op een paar laffe beloften na. Dus nemen de rampen in aantal en rampzaligheid toe. Met als klap op de vuurpijl veel doden. Heel veel doden. Zo veel zelfs dat het bloed ook familie Mubarak treft.
Pas dan ziet hij dat de macht waartegen hij strijdt sterker is en geeft zich gewonnen. Het volk kan terug naar hún land. Maar zodra Mubarak beseft dat het definitief is gedaan, doet hij een laatste poging zijn macht te herstellen. Zijn aanhangers stappen nog één keer op. Achter de feestende massa aan, die hen als een vloedgolf met paard en al de Nijl in zal drijven.
En het bevrijde volk? Dat loopt nog minimaal 40 jaar te klagen.
Reageer op: De ramp om Egyptenaar te zijn.
Gedichtendag 2011.
Verzamel kracht.
Sluit je ogen.
Een wolkje wacht.
Met jou bewogen.
Vaar dan zacht.
Zonder zorgen.
Door de nacht.
Naar de morgen.
Reageer op: Gedichtendag 2011.
Politiek in je schedel.
George W. Bush in zijn memoires Cruciale beslissingen over het aanstellen van Bob Gates als vervanger van Donald Rumsfeld:
“Ik wist vrijwel zeker dat ik de juiste persoon had gevonden voor de baan. Maar ik zat een beetje met de timing. Over een paar weken zouden de tussentijdse verkiezingen van 2006 plaatsvinden. Als ik op dat moment van minister van Defensie wisselde, zou dat de indruk wekken alsof ik militaire beslissingen nam met in mijn achterhoofd de politiek. Ik besloot pas na de verkiezingen te handelen.”
Ok, dus als je tot een geschikt moment wacht, heb je geen politiek in je schedel? Was uitstel het beste voor zijn land? Of stiekem toch best handig voor zijn Witte Huis-reputatie? Volgens mij bewijst hij dat de gedachte aan politiek het bij voorbaat onmogelijk maakt niet zo te handelen. Hoe oprecht Bush junior ook denkt dat zijn beslissing oprecht was.